Bart en ik willen graag voor een derde kindje gaan, maar als je weet dat je bij een nieuwe zwangerschap weer heel erg ziek gaat worden, is dat niet iets wat je zomaar even doet. De vorige zwangerschap heeft mijn moeder een tijdje fulltime voor onze zoon, mij en ons huishouden gezorgd, maar dit kan ik niet nog een keer van haar verwachten en al helemaal niet nu we twee kinderen hebben. We zullen een oppas aan huis moeten regelen als het zover is. Tijdens mijn vorige zwangerschap heb ik twee keer een aantal dagen in het ziekenhuis gelegen in verband met uitdroging. Dankzij de praatgroep van stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) op Facebook weet ik dat het ook mogelijk moet zijn om thuis een infuus met vocht te krijgen in plaats van in het ziekenhuis. Ik besluit ter voorbereiding op een nieuwe zwangerschap dit te bespreken met mijn huisarts. De huisarts geeft aan zoiets nog niet eerder te hebben gedaan, maar hij reageert gelukkig enthousiast en wil graag meedenken.
Op het moment dat we erachter komen dat ik zwanger ben, zijn we natuurlijk super blij, maar tegelijkertijd voel ik mij enorm schuldig: onze kinderen gaan een paar maand lang niks aan hun moeder hebben. Ik bel de huisarts met de mededeling dat het zover is en ik kan mijn medicatie (de enige soort die de vorige zwangerschap een beetje heeft geholpen) alvast ophalen. Ik begin mij vrijwel meteen niet helemaal lekker te voelen en ik weet dat het heel snel erger kan worden, dus ik besluit nog even te genieten van lekker eten en op pad gaan met de kinderen nu het nog kan. Via Facebook komen we iemand tegen die een oppasadres zoekt. Ik leg haar de situatie uit en ze reageert meteen enthousiast. De volgende dag komt ze al langs voor een kennismaking en gelukkig klikt het.
Als ik ruim vijf weken zwanger ben, wordt de misselijkheid zo intens en allesoverheersend dat ik niets anders kan dan de hele dag op de bank/in bed liggen. Een paar dagen later begint ook het overgeven. Dankzij de medicatie hoef ik dit gelukkig niet iedere dag en niet extreem vaak. De oppas die we hebben gevonden komt vier hele dagen in de week voor ons zorgen, één dag in de week is mijn moeder er voor ons en in het weekend is Bart thuis. De misselijkheid is zo extreem dat eten en drinken erg moeizaam gaat. Er wordt bij mij aan bed bloed geprikt via de huisarts en ik geef aan dat ik denk dat het tijd wordt voor een infuus met vocht. Nog diezelfde dag wordt het geregeld en ’s avonds krijg ik mijn infuus, thuis. Ik ben dan bijna zeven weken zwanger. Ik hoef mij niet meer druk te maken over de vraag of ik wel genoeg drink en ik kan gewoon in mijn eigen bed blijven slapen: zo fijn! Iedere ochtend komt er iemand langs om de zakken te verwisselen.
Van tevoren weet ik dat ik ziek ga worden, maar op het moment dat het weer zover is, valt het toch tegen en voelt het heel zwaar. Ik moet af en toe huilen omdat ik geen idee heb hoe ik dit nog wekenlang ga volhouden. De dagen gaan erg langzaam voorbij. Ik kan niets anders dan zo stil mogelijk blijven liggen. Naar de wc gaan voelt al als een hele opgave, omdat het overgeven erger wordt zodra ik overeind kom. Er wordt mij regelmatig gevraagd of ik spijt heb van de zwangerschap. Nee, zo voelt het gelukkig niet voor mij. Ik probeer steeds het eindresultaat voor ogen te houden: nog een kindje in ons gezin mogen ontvangen. Wel voelt het oneerlijk dat het niet eens een keer ‘normaal’ kan gaan. Ik plak een echofoto op het raam naast mijn bed, zodat ik mij behalve heel erg ziek, toch ook een beetje zwanger voel.
Toen ik zwanger was van onze dochter ben ik tien kilogram afgevallen en bleef er nog weinig van mij over. Om het niet nog eens zover te laten komen, besluit ik in overleg met de verloskundige voor sondevoeding te kiezen. Het lijkt mij een vreselijk idee, maar ik wil het toch proberen. Op het moment dat het slangetje via mijn neus en keel in mijn maag zit en de voeding wordt aangesloten, kan ik alleen nog maar huilen. Wat voelt dit naar! Ik durf mij nauwelijks te bewegen, want iedere keer dat ik het slangetje in mijn keel voel bewegen, begin ik te kokhalzen. Na een paar uur is er nog helemaal niet veel sondevoeding mijn maag in gegaan, maar ik moet spugen en alles komt er weer uit. Ze zeggen dat het even tijd nodig heeft om eraan te wennen, maar als ik ’s avonds niet kan slapen van het nare gevoel in mijn keel, bel ik huilend de thuiszorg op of ze de sonde er alsjeblieft weer uit wil halen.
Ik ben nu zestien weken op weg en net als de vorige keren gaat het sinds kort gelukkig wat beter met me. De misselijkheid blijft, maar het wordt nu dragelijk. Na ruim tien weken in bed kan ik nu weer een beetje voor mezelf en de kinderen zorgen. Het zal nog wel wat tijd kosten om mijn conditie weer op te bouwen. Mijn infuus is eruit, het eten en drinken gaat nu beter. Ik realiseer mij dat het nog erger kan: er zijn ook vrouwen die tot het einde van hun zwangerschap niet kunnen functioneren. Dan duren negen maanden heel erg lang!
Met dank aan deze top mama In Spe ♡
En dank aan stichting ZEHG voor al het goede werk wat zij doen voor deze zwangeren! www.zehg.nl
